حافظ می گوید:

 اگر آن ترک شیرازی به دست آرد دل ما را   

 به خال هندویش بخشم سمرقند و بخارا را  

صائب نیز چنین می فرماید: 

اگر آن ترک شیرازی به دست آرد دل ما را  

به خال هندویش بخشم سر و دست و تن و پا را  

 هر آنکس چیز می بخشد ز مال خویش می بخشد 

 نه چون حافظ که می بخشد سمرقند و بخارا را  

شهریار هم وارد گود می شود:   

اگر آن ترک شیرازی به دست آرد دل ما را 

 به خال هندویش بخشم تمام روح و اجزا را 

 هر آنکس چیز می بخشد به سان مرد می بخشد 

 نه چون صائب که می بخشد سر و دست و تن و پا را 

 سر و دست و تن و پا را به خاک گور می بخشند 

 نه بر آن ترک شیرازی که برده جمله دلها را  

داستان اینجا تمام نشد و باز هم ادامه یافت: 

اگر آن ترک شیرازی به دست آرد دل ما را  

فدای مقدمش سازم سر و دست و تن و پا را 

من آن چیزی که خود دارم فدای دوست سازم 

نه چون حافظ که می بخشد سمرقند و بخارا را 

و شاعران دیگر هم بیکار نموندند: 

اگر آن ترک شیرازی به دست آرد دل ما را   

به خال هندویش بخشم سریر روح ارواح را 

مگر آن ترک شیرازی طمع کار است و بی چیز است؟ 

که حافظ بخشدش او را سمرقند و بخارا را 

کسی که دل به دست آرد که محتاج بدن ها نیست 

که صائب بخشدش او را سر و دست و تن و پا را 

و این شاعر که حافظ را ملامت می کند که چرا چنین دعوایی شروع کرده: 

چنان بخشیده حافظ جان سمرقند و بخارا را 

که نتواسته تا اکنون کسی پس گیرد آنها را 

از آن پس بر سر پاسخ به این ولخرجی حافظ 

میان شاعران بنگر فغان و جیغ و دعوا را 

وجود او معمایی است پر از افسانه و افسون 

ببین خود با چنین بخشش معما در معما را 

قطع یقین شاعران دیگری هم گفته اند ولی من دست رسی ندارم که به این دعوا دامن میزنند